သံတမန္၏ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္မ်ား

အရင္က ကၽြန္းနိုင္ငံတစ္ခု အေၾကာင္းကို ပံုျပင္ပမာ ေျပာျပရင္.. လူတိုင္းက အံၾသသြားၾကတယ္။ အဲဒီကၽြန္းက လူေတြဟာ အရမ္းကို ထူးဆန္းၾကတယ္ဆိုပဲ။.. ကၽြန္းသား အားလံုးမွာ သံုးစဲြစရာ ပိုက္ဆံမရွိဘူး..၊ သူေဌး သူၾကြယ္ ဆင္းရဲသား ဆိုတဲ့ အဆင့္ခဲြစရာ မရွိဘူး.. ဘာလိုလဲ ဆိုေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းရယ္လို႔ မရွိၾကလို႔ပါ။ သူတို႔က အလုပ္အားလံုးကို အတူတူ ၀ိုင္းလုပ္ၾကျပီး.အတူတူပဲ အနားယူၾကတယ္.. အတူတူ စားၾကတယ္ေပါ့။

ထူးဆန္းတဲ့ အဲဒီကၽြန္းမွာ ေနာက္တစ္ခု ထူးျခားခ်က္ရွိေသးတယ္။ သူတို႔ကၽြန္းမွာ ေရႊမ်ားစြာ ထြက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔က ေရႊကို တန္ဖိုးရွိတယ္လို႔ မသတ္မွတ္ၾကဘူး..။ ေရႊထက္စာရင္ သံ ဆိုတာကမွ ဓါး၊ တူ၊ ေပါက္ဆိန္ စတာေတြ လုပ္လုိ႔ရလို႔ ပိုမက္ေမာၾကတယ္..။

ဒါေပမဲ့ တျခား တိုင္းျပည္ေတြက လူေတြက ေရႊေတြကို လိုခ်င္မက္ေမာၾကတယ္လို႔ ၾကားရတာမို႔ ကုန္ပစၥည္းခ်င္း ဖလွယ္ဖို႔ ေရႊကို စုထားတာေတာ့ ရွိတယ္။ ဒါေတာင္ အေသအခ်ာၾကီး ေသာ့ခပ္သိမ္းထားတာမ်ိဳး မလုပ္ၾကဘူး။ အဲလို မလုပ္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ သူတို႔က အေသအခ်ာ သိမ္းေနရင္ ကေလးေတြက စပ္စုလိုစိတ္နဲ႔ ခိုးဖြက္ယူခ်င္စိတ္ျဖစ္မွာ စိုးလိုပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေရႊကို ထမင္းအိုး၊ ဟင္းအိုး၊ ေရအိုး စတဲ့ အိမ္အသံုးအေဆာင္ေတြ လုပ္တဲ့ ေနရာမွာပဲ ထည့္သံုးျပီး သိမ္းၾကတယ္..။ ေနာင္ တျခားတိုင္းျပည္က လူေတြလာတဲ့အခါက်ေတာ့ ထို အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ကုန္ပစၥည္း ဖလွယ္ၾကတယ္ေပါ့..။

ကၽြန္းနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေနာက္တစ္ခု ေျပာစရာ ရွိေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အဲဒီကၽြန္းမွာ စိန္၊ ပတၱျမား၊ နီလာ စတဲ့ အဖိုးတန္ရတနာေတြလည္း ထြက္ရွိတယ္..။ ၎ ေက်ာက္ျမတ္ရတနာေတြက ေပါလြန္းလို႔ ေလးငါးႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္ေတြကို ဇယ္ခုပ္တမ္း လိုမ်ိဳး၊ ေဆာ့ကစားဖို႔ ေပးၾကတယ္။
ကေလးက နည္းနည္း ၾကီးလာတဲ့အခါ ဒါေက်ာက္တံုးေတြလို႔ သတ္မွတ္သြားၾကတယ္တဲ့။ အဲဒီအခါ က်ေတာ့ တျခားကစားစရာေတြနဲ႔ပဲ ကစားၾကျပီး ေက်ာက္တံုးေတြကို အေရးလုပ္ျပီး မေဆာ့ၾကေတာ့ဘူး။

တေန႔ေတာ့ သူတို႔ကၽြန္းနုိင္ငံနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေ၀းတဲ့ နိုင္ငံတစ္ခုက သံတမန္ေတြ ေရာက္လာတယ္။ သံတမန္ေတြက ကၽြန္းနိုင္ငံအေၾကာင္း သိပ္မသိဘူး။ သူတို႔ သိထားသမွ်က ကၽြန္းသူကၽြန္းသားေတြဟာ ခ်ည္ထည္ေတြကိုပဲ ၀တ္ျပီး ဘာအေဆာက္အဦး၊ ဘာ လူသံုးကုန္ အသံုးအေဆာင္မွ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ မရွိဘူးဆိုတာပါပဲ..။ ဒီလိုဆင္းရဲတဲ့ နိုင္ငံကို သြားဖို႔အတြက္ သံအမတ္ၾကီးက သူတို႔နိုင္ငံက အေကာင္းဆံုးအရာေတြ ယူလာျပီး ကၽြန္းသားေတြ အထင္ၾကီးေအာင္ ျပသဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။

ဒါနဲ႔ အေကာင္းစား ပိုးဖဲကတၱီပါေတြနဲ႔ ခ်ဴပ္လုပ္ထားတဲ့ ၀တ္စံုကို ၀တ္လို႔ နဖူးစည္းကအစ ေျခက်င္း၊ ဖိနပ္အထိ ေက်ာက္မ်က္ျခယ္ထားတဲ့ ျပိဳးျပိဳးေျပာင္ေျပာင္ ေတြ ကို ဆင္ယဥ္လို႔ သြားၾကတယ္..
ကၽြန္းသားေတြက သူတို႔ကို ၀ိုင္းၾကည့္တဲ့အခါ သူတို႔ သိပ္ေပ်ာ္တာေပါ့..။ ဒါနဲ႔ သံတမန္ေတြက ဂုဏ္ယူ၀င္ၾကြားစြာ ဟိတ္ဟန္အျပည့္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္..။ (သူတို႔ ေနာက္က အျခံအရံမ်ားကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ခ်ည္သား ၀တ္စံုနဲ႔ ေခါင္းငံုျပီး လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္..)

ထိုလူစုကို ျမင္ေတာ့ ကၽြန္းသားေတြက အံၾသသြားၾကတယ္။ ေရွ႕က ျပိဳးျပိဳးေျပာင္ေျပာင္ ၀တ္လို႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ လူေတြဟာ ကေလး(ၾကီး)ေတြလား၊ လူၾကီးျဖစ္ျပီးသူေတြလား ဆိုတာ အခ်င္းခ်င္း ေမးျမန္းျငင္းခံုၾကတယ္။ အေျဖရွာလို႔ မရတဲ့ အဆံုးေတာ့ ေရွ႕က လူကို သိပ္မၾကည့္ေတာ့ပဲ ေနာက္က ခ်ည္သား၀တ္စံု၀တ္ထားတဲ့ သူေတြကို ၀ိုင္း ၾကည့္လိုက္ၾကတယ္။ ေနာက္ကလူေတြကေတာ့ ကၽြန္းသားေတြလိုပဲ ခ်ည္သား၀တ္စံု၀တ္လို႔ အိေျႏၵရရ လမ္းေလွ်ာက္ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ဒီေတာ့ ဒါကမွသံတမန္အဖဲြ႔ရဲ့ လူၾကီးေတြျဖစ္တယ္လို႔ တညီတညာတည္း ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။

ေနာက္ေတာ့ အေျဖကို ရွာေတြ႔သြားျပီျဖစ္တဲ့ အတြက္ ခ်ည္သား၀တ္စံု၀တ္လူမ်ားကို ခ်ည္သား၀တ္စံု၀တ္ ကၽြန္းသားမ်ားက ျပိဳင္တူ ဦးညႊတ္လိုက္ၾကပါေတာ့တယ္...။ (သံတမန္လူၾကီးမ်ားကေတာ့ ပါးစပ္ အေဟာင္းသား ('0') ဟင္ ဘာလိုၾကီးလဲ)

ဒီအခ်ိန္ ကေလး တစ္ေယာက္က သူအေမကို မၾကားတၾကားလွမ္းေမးတယ္..
“အေမ.. ဒီေရွ႕က လူေတြက အရူးၾကီးေတြနဲ႔ တူတယ္ေနာ္. သူတို႔ငယ္ငယ္က ေဆာ့တဲ့ ကစားစရာေတြကို အခုထိ ေဆာ့တုန္းပဲ”
သူ႔အေမက ျပန္ေျပာလိုက္တယ္.. “ သား တိတ္တိတ္ေန၊ သူတို႔က သံတမန္ၾကီးေတြကို မပ်င္းေအာင္ လုပ္ေပးရတဲ့့ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ေတြ ေနမွာေပါ့.”တဲ့..

ပံုျပင္ကေတာ့ ဒါပါပဲ.. "(^^)" (ေနာက္ဆက္တဲြ ၊ ၊ေနာက္ေတာ့ ထိုသံတမန္အဖဲြဟာ ျပိဳးျပိဳးေျပာင္ေျပာင္ ၀တ္ရတာကို ရွက္လာျပီး ခ်ည္သားအက်ီၤေတြကို ေျပာင္း၀တ္လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ရပါတယ္တဲ့..)
. ...................................................................................................................................

(စကားမစပ္) အဲဒီ ကၽြန္းနိုင္ငံက စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတယ္ေနာ္။ အဲဒီ.ကၽြန္းနုိင္ငံရဲ့ နာမည္က Utopia တဲ့..။ ၾကားဖူးၾကလားဟင္၊ အဲဒီနိုင္ငံ သြားမယ့္သူမ်ား ရွိရင္ ကၽြန္မလည္း သြားခ်င္ပါတယ္။ ဒျမသြားတိုက္မလို႔ အဲ ေယာင္လို႔.. :D
သူေဌး သူၾကြယ္ ဆင္းရဲသား ဆိုတဲ့ အဆင့္ခဲြျခင္း မရွိတဲ့ေနရာ၊ ငါေတာ္တယ္၊ သူညံ့တယ္လို႔ ျပိဳင္ဆိုင္စရာ မလိုတဲ့ေနရာ၊ မနက္ျဖန္အတြက္ ပူပင္စရာ မလုိပဲ အားလံုးအတူတူအလုပ္လုပ္၊ အတူတူစားလို႔ အတူတူေပ်ာ္နိုင္တဲ့ေနရာ ... အဲဒီေနရာ ကၽြန္မသြားခ်င္ေနပါတယ္..။ အားလံုးပဲ အတူတူ သြားၾကရေအာင္ေလ.... မေကာင္းဘူးလားးး

အင္း.. ေမ့ေတာ့မလို႔.. "Utopia" ရဲ့ အဓိပၸါယ္က "no place" တဲ့.. :D
Reference: Thomas More ရဲ့ Gold in Utopia
၀ီကီကေတာ့Utopiaအေၾကာင္းကို (ဒီေနရာမွာ) အက်ယ္အျပန္႔ ရွင္းျပထားပါတယ္..

စကားနားမေထာင္ေသာ ေယာက္်ား နဲ႔ ေျမပံု မၾကည့္တတ္ေသာ မိန္းမ

အလုပ္ေတြမွာ၊ အိမ္ေတြမွာ အမ်ိဳးသားနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးမ်ား တက်က္က်က္ ျဖစ္ရတာ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတာကို စိတ္ပညာရွင္ တခ်ိဳ႕က ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သုေတသန လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ဥပမာ တစ္ခုေျပာရရင္..
 ကားေနာက္ခန္းမွာ အေမနဲ႔ သမီး ၃ ေယာက္က စကားကို လက္ပံပင္ ဇရက္က်သလို မျပတ္ေျပာလာတဲ့အတြက္ ကားေမာင္းေနတဲ့ အေဖက အလုိလို စိတ္မရွည္ ျဖစ္လာျပီး “စကားေတြမ်ားတယ္ကြာ.. မင္းတို႔ဆူေနတာနဲ႔ ငါ ကားေမာင္းလို႔ မရေတာ့ဘူး” လို႔  ေအာ္လိုက္တာမ်ိဳးေပါ့။

သမီး ၃ ေယာက္နဲ႔ အေမက ႏႈတ္ခမ္းေတြ ျပိဳင္တူမဲ့လိုက္ၾကတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ.. ကားေမာင္းတာနဲ႔ စကားေျပာတာနဲ႔. ဘာဆိုင္လို႔လဲ။ ဘာဆိုင္လည္း မဆိုင္လဲ အေဖျဖစ္သူကိုယ္တိုင္ မေျပာျပတတ္ေပမယ့္ သူေမာင္းေနတဲ့လမ္းကေတာ့ မွားသြားခဲ့ပါတယ္။ ေကြ႔ရမယ့္ ေနရာမွာ မေကြ႔လုိက္ပဲ အေ၀းေျပးလမ္းမၾကီးကို ေရာက္သြားပါတယ္..

အေဖၾကီးက ဆက္စဥ္းစားေနတယ္။ အဲဒါ သူတို႔ေၾကာင့္လမ္းမွားရတာ (._.)/

အဲလိုမ်ိဳး အျပဳအမူမတူ၊ စိတ္ခ်င္း မတိုက္ဆိုင္ပဲ တက်က္က်က္ရန္ျဖစ္ရတာ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတာကို ..ေလ့လာေတာ့ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေအာက္က အခ်က္ေတြကို အဓိက သြားေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။

• ေယာက္်ားမ်ားဟာ တခ်ိန္တည္းမွာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ကိုပဲ အာရံုစိုက္နိုင္တယ္။
• မိန္းမမ်ားဟာ စကားေျပာျခင္း၊ နားေထာင္ျခင္း၊ စာေရးျခင္း စတဲ့ အလုပ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို တခ်ိန္တည္းမွာ လုပ္နိုင္ပါတယ္။
• ေယာက္်ားမ်ားဟာ ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းတတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အၾကံေပးတာကို သိပ္လက္မခံခ်င္ဘူး ။
• မိန္းမမ်ားဟာ လမ္းမွတ္ဖို႔ ခဲယဥ္းတတ္သလို၊ လမ္းမွား မ်က္စိလည္တတ္လြန္းလို႔ လမ္းသြားရင္ အေဖာ္ပါမွ ျဖစ္တယ္။

ဒီလိုကဲြျပားရတာ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကိုလည္း ဆက္ရွာၾကရင္း ၁၉၈၀ ေနာက္ပိုင္းက စျပီး အေျဖကို သတိထားမိလာၾကပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဦးေႏွာက္ဖဲြ႔စည္းပံု မတူလို႔ ကဲြဲျပားရတာျဖစ္ပါတယ္တဲ့..။ အဲဒီအေၾကာင္းကို Allan Pease, Barbara Pease ရဲ့ Why Men Don't Listen and Women Can't Read Maps Reviews မွာ ပံုျပင္ သာဓက ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေဖာ္ျပထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္.. (ကၽြန္မကေတာ့ အဂၤလိပ္လို စာအုပ္ ရွာလို႔မရလို႔ ဂ်ပန္လို ဘာသာျပန္ျပီး ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ကိုပဲ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္)

ေအာက္က ပံုေလးေတြ နည္းနည္းေလာက္ၾကည့္ၾကည့္ရေအာင္။
ကားေမာင္းေနတဲ့ အေဖက လမ္းကို မွားမွန္းသိေပမယ့္ သူမ်ားကိုလည္း မေမး၊ (သူမ်ားေျပာတဲ့ အၾကံဥာဏ္လည္း နားမေထာင္ပဲ) လမ္းေၾကာင္းကို ကိုယ့္ဘာသာ ရွာၾကည့္ေနတဲ့အတြက္ ကေလးမ်ားက ယဥ္ထိန္းရဲကို အကူအညီေတာင္းရတဲ့ အထိပါပဲ။
အမ်ိဳးသမီးက သူ႔က ငါေျပာတာကို ဂရုမစိုက္ဘူး၊ ငါ့ကို ဥပကၡာျပဳတယ္လို႔ ထင္ေနခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးသားေတြးတာက တျခားျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ပံုထဲကလို “ယင္ေကာင္ေတြ မ်က္ႏွာက်က္ကေန ေအာက္ကို ျပဳတ္မက်ပဲ ဘာလို႔ ေျပာင္းျပန္ တြယ္ကပ္ေနနိုင္သလဲ”ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳး တစ္ခုခုကို ေလးေလးနက္နက္ အာရံုစုိက္ အေတြးနယ္ခ်ဲ႔ေနတာ ျဖစ္နိုင္ပါတယ္..
အ၀တ္ဗီဒိုထဲက အ၀တ္ကို ယူဖို႔ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ စားစရာကို ယူစားဖို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေလာက္ အဆင့္သင့္ ျဖစ္ေအာင္ ထားထား၊ သူလိုခ်င္တာကို မရွာနိုင္ပဲ မိန္းမကိုပဲ လွမ္းေမးတတ္လိမ့္မယ္။ ေအာ္.. ေတာ္ေတာ္ အပ်င္းၾကီးတာပဲ.လို႔. ;) ေအာ္... မဟုတ္ပါဘူး..D

အဲဒါ အပ်င္းၾကီးတာ ေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့..။ စိတ္ပညာကေျပာတာပါ။ ။ ကဲ.. ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတာကို ဦးေႏွာက္ အလုပ္လုပ္ပံုကေန ေလ့လာရေအာင္...

စိတ္လႈပ္ရွားမႈတစ္ခု အတြက္ ဆိုရင္ (ဘယ္ဘက္ျခမ္းက) အမ်ိဳးသမီးရဲ့ ဦးေႏွာက္က အမ်ားၾကီး အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္၊ အမ်ိဳးသားရဲ့ ဦးေႏွာက္ (ညာဘက္ျခမ္းကေတာ့) ႏွစ္ေနရာပဲ လုပ္ရွားပါလိမ့္မယ္..။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားဟာ အမ်ိဳးသားမ်ားထက္ ေၾကာက္တတ္၊ စိုးရိမ္တတ္၊ ေသာကမ်ားတတ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေလးကို ဟာသအျဖစ္( ဒီေနရာ)မွာ ကလစ္ျပီး ၾကည့္နိုင္ပါတယ္။
ေျမပံု အစရွိတဲ့ အရာေတြကို မွတ္သားတဲ့အခါ ျဖစ္တဲ့ ဦးေႏွာက္အလုပ္လုပ္ပံုပါ။ အနက္ေရာင္ အပိုင္းေလးေတြက active ျဖစ္ေနတဲ့ အပိုင္းပါ။ အမ်ိဳးသမီးက သိပ္active ျဖစ္မႈမရွိပဲ အမ်ိဳးသားကေတာ့ active ျဖစ္မႈမ်ားတာကို ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြက သိပ္ျပီး လမ္း၊ အရပ္မ်က္ႏွာ သိပ္မမွတ္နိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ဒါကေတာ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာေနခ်ိန္ အမ်ိဳးသမီး၏ ဦးေႏွာက္ရဲ့active ျဖစ္ေနတဲ့ အပိုင္းျဖစ္ပါတယ္။
ဒါကေတာ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာေနခ်ိန္ အမ်ိဳးသား၏ ဦးေႏွာက္ရဲ့ active ျဖစ္ေနတဲ့ အပိုင္းျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးထက္ နည္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားထက္ စကားနည္းျခင္း၊ စကား မၾကြယ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

အဲ.. အမ်ိဳးသားနဲ႔ အမ်ိဳးသမီး ဦးေႏွာက္အလုပ္လုပ္ပံု မတူတာကို ေအာက္က ပံုႏွစ္ပံုကေနျပီး အေသးစိတ္ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ (ပံုက စာသားေတြက တကယ္ေတာ့ ဂ်ပန္လို ေဖာ္ျပထားတာပါ။ နားလည္လြယ္ေအာင္လို႔ ျမန္မာလုိ နားလည္သလို ဘာသာျပန္ျပီး ျပန္ရိုက္ေပးထားတာပါ။ စကားလံုးအသံုး လဲြတာ ရွိခဲ့ရင္ ခြင့္လႊတ္ပါ။ း)
အမ်ိဳးသားတစ္ဦးရဲ့ ဦးေႏွာက္မွ ေပးစြမ္းနိုင္ေသာ စြမ္းရည္ကုိ ပံုေဖာ္ထားတာပါ..။ အားရင္ ပံုကို ကလစ္ႏိွပ္လုိ ဖတ္ၾကည့္ပါ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတယ္ :)
အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးရဲ့ ဦးေႏွာက္မွ ေပးစြမ္းနိုင္ေသာ ခံစားမႈ၊ စြမ္းရည္ကုိ ပံုေဖာ္ထားတာပါ..။ အမ်ိဳးသမီး သယ္ရင္းေလးမ်ားလည္း အားရင္ ေလွ်ာက္ဖတ္ၾကည့္ပါ၊ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတယ္ေရာ္ ။ ကုိယ္နဲ႔ အခ်က္ ဘယ္ေလာက္ တူသလဲ၊ ဒီ စံအတိုင္းဆို ဘယ္ႏွရာခိုင္ႏႈန္း မိန္းမဆန္သလဲ ဆိုတာ သိရတာေပါ့ :) (ဆိုလိုတာက အမ်ိဳးသမီးမ်ားက ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေျမပံု၊ လမ္းမမွတ္တတ္ဘူးဆိုေပမယ့္ ပိုမွတ္တတ္တဲ့သူ ရွိတယ္မဟုတ္လား၊ ေယာက္်ားေလးမ်ား စကားမၾကြယ္ဘူးဆိုေသာ္လည္း ၾကြယ္တဲ့သူမ်ားက်ေတာ့... အဲ..:D)

မွတ္ဥာဏ္အေၾကာင္း မတင္တာ ၾကာျပီလို႔ ေျပာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ ပါ..။ ဆက္ျပီး စိတ္၀င္စားေသးရင္ အရင္က ေရးထားတာေတြ ဒီေနရာမွာ ရွိပါတယ္..။ မွတ္ဥာဏ္ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာလည္း ရွိတယ္။ အခု ဒီပိုစ္ကေတာ့ ေအာက္က စာအုပ္ကို ဖတ္ျပီး (ပံုမ်ားကိုလည္း စကန္ဖတ္လို႔) ျပန္ေျပာတာပါ။ လသာည.. ျဖစ္ပါတယ္ :)

စာေတာ္ဖတ္

ကၽြန္မ အဂၤလိပ္စာ အားနည္းပါတယ္။ အခုဆို ဂ်ပန္စာေတြပဲ ဖတ္ ဂ်ပန္လိုပဲ ေျပာေနျပီး အဂၤလိပ္စာကို လံုး၀ မလုပ္ျဖစ္သေလာက္ျဖစ္ေနေတာ့ ၾကာရင္ ပိုဆိုးသြားမလားေတာင္ စိုးရိမ္မိလာတဲ့အထိပါ..။ အဂၤလိပ္လို မေျပာရတာလည္း ပါေတာ့ ၾကာရင္ ေလယူေလသိမ္းက အစ ဘာေတြ ျဖစ္ဦးမလဲ မသိဘူး ဒါနဲ႔ အခုတေလာေတာ့ အဂၤလိပ္စာ ျပန္လုပ္မွ ဆိုျပီး BBC radio ကို မနက္တိုင္း နားေထာင္တာမ်ိဳး ျပန္လုပ္ျဖစ္တယ္။ ေလ့လာတာ ဘယ္ႏွစ္ရက္ခံမလဲ မသိဘူး.. စေတာ့ စမိျပီ :P) ။

ျပီးေတာ့ ကၽြန္မက ေက်ာင္းစာဖတ္လည္း ပ်င္းတယ္။ ဒီမွာတင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာလို႔ The Voice Weekly Journal (Vol6.No15_Feb 15-21).က သတင္းေလးကို သတိထားမိသြားပါတယ္။ အဲဒီ ဂ်ာနယ္က စာမ်က္ႏွာ ၂၃ မွာ ေရးထားတဲ့ စာေတာ္ဖတ္ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးျဖစ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ အီးဘုတ္ေတြကို ဖတ္ဖို႔ အတြက္ ကြန္ပ်ဴတာကို စာေတာ္ဖတ္အျဖစ္ ဖတ္ခိုင္းတဲ့ နည္းေလး မိတ္ဆက္တာပါ။ ေနာက္ျပီး ကိုယ္ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ အရာေတြကို pdf file အရင္ လုပ္ျပီး ကြန္ပ်ဴတာကို ဖတ္ခိုင္းလို႔ ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

အဲဒါေလး မဆိုးပါဘူး။ ကိုယ္က ငါးပိသံနဲ႔ ထြက္ေနနိုင္တဲ့ အဂၤလိပ္လို ေရးထားတဲ့ report ကို ကြန္ပ်ဴတာကို ဖတ္ခိုင္းျပီး နားေထာင္ေလ့က်င့္ရင္ မဆိုးဘူးလို႔.. း) ။ အဲဒီနည္းက ဘာလဲ ဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္လို ေရးထားတဲ့ PDF File ေတြကို read out aloud နဲ႔ ဖတ္တဲ့ နည္းပါ။

လုပ္ရမွာက.. ကိုယ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ pdf ဖုိင္ကို ဖြင့္လုိက္ျပီးရင္ view ကိုႏွိပ္လိုက္ရင္ Pop up menu ေပၚလာလိမ့္မယ္။ သူရဲ့ ေအာက္ဆံုးမွာ Read out loud ဆိုတာေလးကို ေရြးျပီး ကလစ္လိုက္ပါ။ မွ်ားေလးနဲ႕ Activate read out loud ဆိုတာ ေပၚလာလိမ့္မယ္ ။ အဲဒါကို ကလစ္ခ် လုိက္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တခါ View ကို ျပန္သြားျပီးေတာ့ကာ Read out loud ကိုိ ျပန္ႏွိပ္ရင္ Read this page only တုိ႕ Read to the end of document တို႔ပါ ေပၚေနပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါ ဆို ကိုယ္ၾကိဳက္တာ ေရြးေပးလိုက္ရံုပါပဲ အရမ္းကို လြယ္တယ္။ လိုက္မမွီရင္ Pause တို႔ Stop တို႔ လည္းလုပ္လို႔ ရတယ္။

အဲဒီနည္းက ကၽြန္မအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ အဆင္ေျပတယ္။ အပ်င္းလည္း ေျပတယ္။ ထမင္းေလး စားရင္ စာဖတ္ခိုင္းထားလို႔ ရတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာေတာင္ သေဘာက်မိတယ္..။ ငါ့မွာ စာဖတ္ေပးသူ တစ္ေယာက္ရွိေနျပီ ဇိမ္ပဲလို႔... :D

တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ အဂၤလိပ္ Adobe Acrobat Reader ကို တင္ထားရင္ pdf fileကို ဂ်ပန္လို မဖတ္ဘူးတဲ့ေနာ္။ ( ျမန္မာလိုလည္း ဖတ္တတ္ဘူးတဲ့. း) ျမန္မာလို ေရးတာကို ဖတ္ခိုင္းၾကည့္ေသးတယ္.. ဘာသံေတြ ထြက္လာမွန္း မသိဘူး ရယ္ရတယ္။ အဲ ဂ်ပန္လို Adobe ကို တင္ထားရင္။ (View တို႔ File တို႕က ဂ်ပန္လိုေပၚေနရင္ ဂ်ပန္လို ဖတ္တယ္။ အဂၤလိပ္လို မဖတ္ဘူးတဲ့..။ (သူငယ္ခ်င္းက ေျပာျပတာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာ့ မစမ္းရေသးဘူး) ေပ်ာ္စရာၾကီး.. အားရင္ သူငယ္ခ်င္းတို႔ စမ္းၾကည့္ၾကေနာ္..

ေအာ္... စာလာဖတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးက ကၽြန္မထက္စာရင္ အဂၤလိပ္စာ ပိုရၾကမွာပါ..။ ဒါေလးက ကၽြန္မအတြက္ အဆင္ေျပေနတာမို႔ ၀မ္းသာအားရ ပိုစ္အျဖစ္တင္တဲ့ သေဘာပါပဲ...

မွတ္ခ်က္... ဒီေနရာမွာ The Voice Weekly Journal (Vol6.No15_Feb 15-21) ရိွပါတယ္။

လသာည.. ျဖစ္ပါတယ္..

ေမဖန္ဆင္းေသာ

မမ၀ါရဲ့ တဂ္ပိုစ္ကို အခုမွပဲ ေရးျဖစ္ပါတယ္.. ရက္ေကာင္းရက္ျမက္ေရြးေနမိတာေၾကာင့္ တဂ္ခဲ့တဲ့ မမ၀ါေတာင္ ေမ့ေနေလာက္ပါျပီ..မမ၀ါ ခြင့္လႊတ္ေပးပါ ;D ဒီေန႔ေရးျဖစ္တာက ဒီေန႔ဟာ ကၽြန္မတို႔ရဲ့ Anniversary day ျဖစ္လို႔ပါ..။

ကၽြန္မ နဲ႔ သူက ငယ္ငယ္ကတဲက အိမ္နီးနားခ်င္းေတြပါ..။ ဘယ္ေလာက္နီးလဲ ဆိုရင္ ...

“ဟာ သမီးရယ္... ဟင္းခ်ိဳအိုးကို တူးေအာင္ က်ိဳေနတာမ်ား ၾကားမၾကားဖူးဘူး။ တူးသြားေအာင္ ဘာလုပ္ေနတာလဲ” “ဟာ ေမေမကလည္း ငါးပိႏူးေအာင္ ေစာင့္ေနတာေလ” “ေအာင္မေလး ငါ့ႏွယ္ေနာ္ ၾကားမၾကားဖူးဘူး..ေအ.. ငါးပိမ်ား ႏူးဖုိ႔ ေရခန္းေအာင္ က်ိဳရသတဲ့”
အဲလိုမ်ိဳး ကၽြန္မတို႔ အိမ္ဖက္က ဆူသံပူသံ၊ ရယ္သံေတြဆိုရင္ သူတို႔အိမ္ဖက္က မၾကားခ်င္အဆံုးမို႔ ေန႔တိုင္း (သူတို႔အိမ္ဖက္ကေန ) အဟားခံရသလို.. သူတို႔အိမ္ဖက္ကလည္း...

“မင္းကလည္းကြာ ကိုယ့္ညီပဲ ကုိယ့္ပစၥည္းယူသံုးတာ ဘာျဖစ္လဲ..ယူပါေစ၊ အဲဒီလက္ကိုင္ပု၀ါက ဘယ္ေကာင္မေလး ေပးထားတာမို႔လို႔လဲ” “ ဟာ အေမကလည္း ဘာေတြ ေလွ်ာက္ျပီး ေအာ္က်ယ္ေအာ္က်ယ္ ေျပာေနတာလဲ” “ဟ.. ငါက တသက္လံုး အဲလိုပဲ ေအာ္က်ယ္ေအာ္က်ယ္ေျပာေနက်ပဲ၊ မင္းက အခုမွ ဘယ္သူၾကားမွာ စိုးေနျပန္တာတံုး” အဲလိုေျပာသံၾကားျပီ မၾကာခင္ ရယ္သံေတြ အျမဲၾကားရတတ္တယ္။ (စကားမစပ္ အဲဒီလက္ကိုင္ပု၀ါကို ကၽြန္မေပးတာ မဟုတ္ရပါ)

သူက ကၽြန္မထက္ ၂ ႏွစ္ၾကီးေပမယ့္ ငယ္ငယ္က က်န္းမာေရးေၾကာင့္ အတန္းေနာက္က်ခဲ့တာမို႔ ကၽြန္မနဲ႔ အတန္းတူတူ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အတန္းထဲမွာ သူက ေအးလို႔ ရွိတယ္လို႔ေတာင္ မထင္ရေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ (မွတ္မွတ္ရရ ခုႏွစ္တန္းႏွစ္ကဆို) ကၽြန္မကို စာလုိက္ေပးတဲ့ ေကာင္ေလးကို ခဲနဲ႔ေပါက္ ရန္ျဖစ္ဖို႔နဲ႔၊ ကၽြန္မက သေဘာက်ေနတဲ့ အတန္းထဲမွာ ေကာင္ေလးေတြကို လုိက္ေငးတဲ့အလုပ္၊အဲဒါနဲ႔ပဲ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနခဲ့တယ္.. :D

(အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မက အတန္းထဲမွာ စာေတာ္တဲ့ေကာင္ေလးနဲ႔ လူတကာနဲ႔ ရန္ျဖစ္တတ္တဲ့ လမ္းသရဲရုပ္နဲ႔ ျမိဳ႔နယ္မႈးသား အဲဒီႏွစ္ေယာက္ကို ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်ခဲ့ဖူးတယ္။ စိတ္ထဲက မိန္းမပိုးနဲ႔ေပါ့ေနာ္။ တကယ့္လက္ေတြ႔ေတာ့ ဘာမွ မေျပာျဖစ္ခဲ့ေတာ့ သူတို႔ေတာင္ မသိသြားေလဘူး)။

အိမ္ႏွစ္အိမ္က ျခံစည္းရိုးပဲ ျခားတာကို ဘယ္သူက စေဖာက္လိုက္မွန္း မသိတဲ့ ေခြးတိုးေပါက္ကေနျပီး က်ယ္သြားတာဆင္တိုးေပါက္ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ႏွစ္အိမ္ၾကား ေခ်ာင္းေပါက္မတတ္ ကူးၾကသန္းၾကတာဆိုေတာ့..ႏွစ္အိမ္ၾကားက ျခံစည္းရိုးက မရိွသေလာက္ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္ း)။

သူတို႔အိမ္မွာ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မတို႔ အိမ္မွာ မိသားစုလိုက္ အတူတူဇယ္ေတာက္ခံုနဲ႔ ကစားၾကရင္ ကၽြန္မပဲ နိုင္တယ္။ ဒိုးဇက္ ကစားလည္း ကၽြန္မပဲ နိုင္တယ္။ သူက “မင္းက နုိင္မွာေပါ့ ဥာဏ္ေကာင္းတဲ့သူဆိုေတာ့ ”တဲ့..။ ကၽြန္မကေတာ့ ကိုယ္အျမဲနိုင္ေအာင္ ကစားရတာ အရမ္းေပ်ာ္တယ္.. (ေနာက္မွ သူမ်ားေတြကတဆင့္ ျပန္သိရတာက သူက တမင္ ရံႈးေအာင္ ကစားခဲ့တယ္ဆိုတာပါ၊။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မက အနို္င္ရတိုင္း ေပ်ာ္ခဲ့ရတာေတာ့ အမွန္ပဲ)

ေနာက္ေတာ့ ဆယ္တန္းေအာင္လို႔ တကၠသိုလ္ေတြ ပိတ္ေနတုန္း ကၽြန္မ ေက်ာင္းဆရာမ (အဌား) အျဖစ္နဲ႔ ျမဳိ႕ နဲ႔ အေ၀းၾကီးကရြာတစ္ရြာကို သြားရေတာ့့ သူက ကားဂိတ္ကို လိုက္ပို႔တဲ့ တာ၀န္ကို ယူပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရြာက ျပန္တိုင္း လက္ေဆာင္ကို အိမ္ႏွစ္အိမ္စာ ေ၀ျခမ္း ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတို႔ တကၠသိုလ္တက္ၾကေတာ့ ေမဂ်ာမတူေပမယ့္ တစ္ႏွစ္ထဲ အတူတူပါ။ အဲဒီႏွစ္ေတြလည္း သူကလည္း သူ႔အေပါင္းအသင္းနဲ႔သူ ေရနံေခ်ာင္းဘက္က အစ္မေတြကို သြားေငးေနခဲ့သလို၊ ကိုယ္ကလည္း ဓါတုေမဂ်ာက ကင္းကို လုိက္ေငးေနခဲ့တယ္..

ဒီလိုနဲ႔ ဓါတုနဲ႔ ေက်ာင္းျပီးေတာ့ ကၽြန္မ ဘီအီးဒီ၀င္ခြင့္ေျဖပါတယ္။ ေျဖဖို႔ အစီအစဥ္မရွိပဲ ရုတ္တရက္သိလို႔ ၀င္ေျဖတာဆိုေတာ့ ေခါင္းထဲမွာ စာလည္းအသင့္မရွိဘူး။ တစ္ညနဲ႔ တကယ္ပါ အဲဒီတုန္းက တစ္ညနဲ႔ စာၾကည့္ျပီး သြားေျဖခဲ့တယ္။ တစ္ညလံုး ကၽြန္မၾကည့္ဖို႔စာကို တစ္ညလံုး အနားကေန ႏုတ္ထုတ္ကူးေပးေနခဲ့တာ အဲ... သူပဲ ျဖစ္ပါတယ္ :D ဒါေပမဲ့လည္း ကၽြန္မဘက္ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းပဲ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္၊ သူကလည္းသူငယ္ခ်င္းအေနနဲ႔ လုပ္ေပးတာလုိ႔ ေတြးခဲ့တယ္။

အဲ.. ေအာင္သြားတယ္။ မေကြးတစ္တုိင္းလံုး ၅ %ပဲ ေအာင္တဲ့အထဲမွာ ပါသြားတယ္။ ကၽြန္မေတာ္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ က်က္တဲ့စာက တိုးသြားတာပါ။ အဲဒါ ျမိဳ႔မွာ နာမည္ေတာင္ၾကီးသြားေသးတယ္။ တစ္ရက္ထဲၾကည့္ျပီး ေအာင္တာဆိုေတာ့ အဲဒီေကာင္မေလးက အကပ္ေကာင္း လို႔ ျဖစ္တာဆိုျပီး..။ ဘယ္တတ္နိုင္မလဲေလ..သူတို႔ ေျပာတာလည္း မမွားပါဘူး။ ကၽြန္မက လူၾကီးေတြေတာ့ မကပ္ခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ကိုပဲ ကပ္ျပီး ကူညီေတာင္းခဲ့လိုပါ.. (သေဘာတူတယ္ဟုတ္ ;)

ဘီအီးဒီျပီးေတာ့ ကၽြန္မ ရန္ကုန္ကို မာစတာ၀င္ခြင့္္သြားေျဖေတာ့ သူက “ညကားမို႔ စိတ္မခ်ဘူး၊ ရန္ကုန္မွာ အေစာခ်ည္း ေရာက္ရင္ အေဖာ္မရွိရင္ ခက္မယ္”လို႔ ေျပာျပီး သူပါ ကားလက္မွတ္ျဖတ္ျပီး လိုက္ပို႔တယ္။ သူလိုက္တာကို ကားေပၚေရာက္မွ သိတယ္။ သူ႔အိမ္ကိုေတာ့ ျမိဳ႕နယ္မႈးက ေခၚလို႔ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ေပါက္ျမိဳ႔ကို သြားတယ္လို႔ ညာခဲ့တယ္တဲ့”.. (သူက အဲဒီတုန္းက ျမိဳ႔နယ္မႈးရံုးမွာ စာေရးလုပ္တာ)။ ဒါေၾကာင့္ သူက ကၽြန္မကို တခါတခါ ျမိဳ႔နယ္မႈးမ လို႔ ေနာက္တတ္တယ္။။ အိုး.. မသိပါဘူး.. အဲဒီအထိလည္း ကၽြန္မတို႔က သူငယ္ခ်င္းေတြပါပဲ.. ကၽြန္မေခါင္းထဲ သူက သိပ္မရွိေသးပါဘူးေနာ္။

ကၽြန္မ ရန္ကုန္မွာ မာစတာ တက္ေနေတာ့ သူက“ ငါက အခုအလုပ္က ထြက္ျပီး ရန္ကုန္မွာ ကုမၸဏီေလွ်ာက္မလို႔ ၊ သေဘာတူလား” လို႔ လွမ္းေမးပါတယ္။ ကၽြန္မက “ဟ.. ဒါမ်ား ကိုယ့္ဘာသာ ေကာင္းမယ္ထင္ လုပ္ေလ.. ငါသေဘာတူတာ အေရးၾကီးလို႔လား”လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္မိတယ္။ အဲဒါ.. အဲဒီမွာ စတာပါပဲ။။ဘေခ်ာသားက သူ႔ကုိ ေရလာေျမာင္းေပးတယ္ ထင္ျပီး ရည္းစားစကား ေျပာပါေလေရာ..။ ဒါေပသည့္ သူငယ္ခ်င္းဘ၀ကို သစၥာေဖာက္မႈျဖင့္ သူ႔ကုိ ၄ လတိတ္ိ စကားမေျပာခဲ့ေတာ့ပါ.. (စကားပဲ မေျပာတာပါ။ သူကအေဆာင္ကို လာေပးသြားတဲ့ ဟင္းေၾကာ္ေတြကို ကၽြန္မက လက္ခံျပီး စားေပးတာေတာ့ လုပ္ျဖစ္တယ္..ဟုတ္တယ္ေလ.. ဟင္းေတြက မစားရင္ သိုးကုန္မွာေပါ့့)

၄ လအတြင္း သူက ရန္ကုန္ေရာက္ ကုမၸဏီအလုပ္ရ၊ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ တစ္ႏွစ္အတြင္း မန္ေနဂ်ာျဖစ္တဲ့အထိ ရာထူးတိုးသြားတယ္။ အဲေတာ့ သူက ကုမၸဏီက ကားေလးသံုးျပီး အေဆာင္ကို မၾကာခဏလာပါတယ္။ ဟင္းေၾကာ္ေတြ လုပ္ျပီး လာေပးတာက တစ္ေယာက္စာမကတာမို႔ အေဆာင္ကအတူေန အစ္မေတြက ကူစားေပးၾကတယ္။။ ေနာက္ေတာ့.... အစ္မေတြအားလံုးက သူ႔ကို ခင္သြားၾကတယ္။ ဒီေတာ့လည္း ညတိုင္း ထမင္းစားတိုင္း ကၽြန္မကို “သူ႔ကို လက္ခံလိုက္ရန္၊ သူ႔ဘက္က သူတို႔အားလံုး တာ၀န္ယူတယ္” စသည္ျဖင့္ “သူခ်စ္ကိုရွာရန္” ေခါင္းစဥ္နဲ႔ နားသြင္းၾကပါေတာ့တယ္.. (သူခ်စ္ရွာရန္လို႔ေျပာရတာက ကိုယ္ခ်စ္ျဖစ္မျဖစ္ သူတို႔က ေမးလို႔ မရလို႔သာျဖစ္ပါတယ္ :))

ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မဆိုရင္ေတာ့ သိပ္ျပီး နားမေယာင္တတ္ေသာ္လည္း (ေျပာတာပဲ:D) သူတို႔က ေျပာပါမ်ားလာေတာ့ ကၽြန္မကလည္း လက္မခံခ်င္ခံခ်င္နဲ႔ ဒီလိုေျပာ လုိက္ပါတယ္.. “အင္း.. အိမ္ကို ေျပာလိုက္ေတာ့”လို႔ >"(^0^)"

ဒါနဲ႔ပဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္ႏွစ္က ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔ မဂၤလာေဆာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္..။ ရွစ္ႏွစ္ခရီး... အင္း.. ရွစ္ႏွစ္ခရီးဆိုေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အတူေနခ်ိန္ဟာ တစ္ႏွစ္ထက္ မပိုခဲ့ေသးပါဘူး..ကၽြန္မက ရာထူးေျပာင္းလုိက္၊ ဂ်ပန္ကို ႏွစ္ေခါက္လာလိုက္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အခုအထိ ကၽြန္မတို႔ မိသားစု အတူတူ မေနနိုင္ေသးပါဘူး..။ Anniversary Day မွာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းရယ္ပါ။ မိသားစုကို တအားလြမ္းပါတယ္။

မိသားစုနဲ႔ ခဲြခြာေနရေသးတာ တစ္ခုက လဲြရင္ေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မ အိမ္ေထာင္ေရး ကံေကာင္းသူ အျဖစ္ ကေတာ့ အျမဲဂုဏ္ယူေနမိပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္း ဆိုေတာ့ သူဟာ ကၽြန္မထင္တာထက္ ကၽြန္မအေပၚ ဂရုစိုက္ၾကင္နာတတ္သူ၊ ကၽြန္မထင္တာထက္ အရာရာကို နားလည္ေပးနိုင္တဲ့သူ ျဖစ္လို႔ပါ.... ..(ဆက္ေရးအမြမး္တင္ခ်င္ေသာ္လည္း ကိုယ္ရည္ေသြးရာေရာက္မစိုးလို႔.. ေရးေတာ့ဘူး :)..။

ေရးခ်င္တာမ်ားျပီး ဘာေရးရမွန္း မသိပဲ ခ်ာလည္လည္သြားတယ္..။ ဖတ္ရတာ အဆင္မေျပရင္ ခြင့္လႊတ္ပါ။ ဒီတဂ္ပိုစ္...ကို မမ၀ါ ေက်နပ္လိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ မမ၀ါ ေက်နပ္ပါ။

(ဒါနဲ႔. ဒီပိုစ္ကို ဖတ္ျပီး “ အခုေတာ့ ေရးျဖစ္ျပီမို႔လား ဟားဟား”ဆိုျပီး မဟားနဲ႔ေနာ္ ဟားတဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ား အာပ်ိဳၾကီး ျဖစ္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းထားတယ္ ;)