ဒီသီခ်င္းေလး
နားေထာင္သြားေနာ္။ ဒီေန႔ ဂ်ာမနီက သူငယ္ခ်င္းေအာင္ပို႔ေပးတာပါ။ ေအာင္ေရ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
သီခ်င္းေလးနားေထာင္ျပီးသြားရင္ ဂ်ာမနီက စိတ္ပညာရွင္ Hermann Ebbinghaus အေၾကာင္းလည္း ဗဟုသုတ ယူသြားဦးေလ။ (ဘယ္ရမလဲ တခါတည္း စာသင္လိုက္မယ္။ :P ဟုတ္တယ္ေလ။ ကိုယ္ခ်ည္းပဲ အသင္ခံေနရတာ)
Hermann Ebbinghaus က ဟိုတေန႔က တင္တဲ့ learning graphကုိ စတင္သံုးစဲြခဲ့သူပါ။ သူက အဲဒီဂရပ္အျပင္ ေမ့ျခင္းဂရပ္ကိုပါ တီထြင္ခဲ့ပါတယ္။



Hermann Ebbinghaus ၏ အဆိုအရ လူသားေတြဟာ တေန႔ျပီး တေန႔ ရက္ေတြလေတြ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် အသစ္အသစ္ေသာ အသိပညာေတြကို မွတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကရတဲ့အခါ ေနာက္ထပ္ ဒီစာ(အသိပညာ)ေတြကို ျပန္မေႏြးခဲ့မိရင္ (သိစိတ္နဲ႔ review သို႔မဟုတ္ repitation မလုပ္ခဲ့ရင္) ေမ့သြားဖို႔ မ်ားပါတယ္။
(အဲ..ေမ့သြားတာပါ။ brain ထဲကေန ေပ်ာက္သြားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီအေၾကာင္းေတာ့ ေနာက္မ်ားမွ ေရးဦးမယ္ေနာ္။)
ေမ့တဲ့ႏႈန္းကေတာ့ လူတစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး မတူပါဘူး။ မွတ္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေပၚမွာလည္း မႈတည္ပါတယ္။ မွတ္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာက အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ စကားလံုးလား? အဓိပၸါယ္မရွိတဲ့ စကားလံုးလားဆိုတာလဲ ကြာေသးတယ္။
အဓိပၸါယ္မရွိတဲ့ စကားလံုးသာဆိုရင္ ကိန္းအလြတ္ (၅လံုးကေန ၉လံုးၾကား)ကိုပဲ တျပ္ိဳင္တည္း မွတ္နိုင္တာေလ။ ဥပမာ ဖုန္းနံပါတ္ေတြ ကို မွတ္တဲ့ အခါ သူလာခ်င္တဲ့ ဂဏန္းလာတာဆိုေတာ့ စစခ်င္း မွတ္ရခက္တယ္။ အဲဒီအခါ ဖုန္းနံပါတ္ေတြကို ေခၚတဲ့အခါ ၀၉၅-၀၉-၃၄၇-၆၈၂၁ စသည္ ျဖတ္ျဖတ္ျပီး မွတ္ရတယ္။ ကုန္းေဘာင္မင္း၁၁ဆက္( ေလာင္း၊ ေနာင္၊ ဆင္၊ စဥ့္၊ ေမာင္၊ဘိုး၊ ဘ၊ သာ၊ ပု၊မင္း၊သီ ) စသည္ကို မွတ္ရလြယ္ေအာင္ ကဗ်ာစပ္ျပီး မွတ္တာမ်ိဳး။
အဲလို နည္းကိုသံုးျခင္း၊ မသံုးျခင္း အေပၚမူတည္ျပီးလည္း မွတ္ဥာဏ္ရဲ့ စြမ္းအားက အေျပာင္းအလဲရွိေတာ့ ေမ့ျခင္းကလည္း အေျပာင္းအလဲ ရွိတာေပါ့။ ေနာက္တခ်က္က stress မ်ားလို႔ ၊ ဒါမွမဟုတ္ အိပ္ေရးပ်က္လို႔ စသည္ ခႏၶာကိုယ္ဇီ၀ဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ေၾကာင့္လည္း ေမ့တတ္ပါတယ္။ ဒါေတြကေတာ့ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးကေတာ့ ဘယ္လိုမွမတူနုိင္ဘူးေလ။
ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းကို ေလ်ာ့က်ေစတဲ့ နည္းလမ္းအခ်ိဳ႕ ကေတာ့
၁. Mnemonic techniques လို႔ ေခၚတဲ့ အခုနကလို ကဗ်ာစပ္ျခင္း၊ စကားလံုးတူဖဲြျခင္း စသည္...
၂. Repetition ပါ။ ဒါကေတာ့ အမ်ားသိျပီးသားပဲ။ အခ်ိန္ကာလ အတိုေလးေတြ ျဖတ္ျပီး ခဏခဏ ျပန္ေႏြး က်က္မွတ္ျခင္း ။ ပထမအၾကိမ္မွာ အခ်ိန္မ်ားမ်ားယူပါ။ ပထမအၾကိမ္က်က္မွတ္ျပီးစာကို ျဖစ္နိုင္ရင္ ရက္ပိုင္း အတြင္း (၃-၆ရက္အတြင္း) ဒုတိယအၾကိမ္ က်က္မွတ္ေပးျခင္းအားျဖင့္ ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းကို ထိေရာက္စြာ ကာကြယ္နိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္..တဲ့။
(လသာညရဲ့ ပေရာ္ဖက္ဆာကေတာ့ အဲဒါကို သုေတသန အမ်ားၾကီးလုပ္ျပီး မွတ္ဥာဏ္အေၾကာင္း ဆန္႔က်င္ဖက္သီအိုရီအသစ္တစ္ခု ထုတ္ေနေလရဲ့။ :D)
ေက်ာင္းေတြမွာ ေလ့လာခ်က္အရ ပံုမွန္အားျဖင့္ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုဟာ ေလ့လာျပီး ေနာက္တၾကိမ္ repitation မလုပ္မိတဲ့အခါ ၃ ရက္မွ ၆ ရက္အတြင္း ေမ့နိုင္တဲ့ပမာဏဟာ သင္ခန္းစာေတြ၏ ၁၀% ျဖစ္တာကို ေတြ႔ရျပီး ၎ေနာက္ပိုင္းမွာ ၉၀% ကို ေမ့သြားၾကတာေတြ႔ရပါတယ္လုိ႔လည္း ဆုိပါတယ္။ ကဲ့ မေမ့ေအာင္ ဘာလုပ္ၾကမလဲ.. (မေမ့ေအာင္ အစကတဲက မမွတ္ပဲ ေနမွထင္တယ္ေနာ၊သေဘာတူလား :P)
လသာည ျဖစ္ပါသည္။
6 comments:
ေကာင္းတယ္ဗ်ိဳ႕ .............
အင္း.... အေကာင္းဆံုးကေတာ့ မေမ့ေအာင္ မမွတ္ဘဲးထားတတ္တာဘဲး.. သေဘာတူတယ္...
မေမ့ေအာင္ အမွတ္တရေလးခ်န္ခဲ့ရင္ မေမ့တတ္ပါဘူး.. အေၿခအေနနဲ႕အခ်ိန္ခါေပၚမွာေတာ့ မူတည္တယ္ေလ..
ျဖစ္ရမယ္ ဆရာမရယ္....
ေမ့ပင္စုိက္ခုိင္းရင္ေတာင္ ေမ့ေနတဲ့လူဗ်...
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာဘူးတယ္.. ငါေမ့တတ္တယ္လုိ႔ေျပာေတာ့ သူက မင္းအဲဒါ တခုခုကုိ မွတ္မယ္ဆုိရင္ ဓါတ္ပုံရုိက္သလုိ ရုိက္ယူထားလုိက္တဲ့ မ်က္စိထဲေရာ ဦးေႏွာက္ထဲေရာတဲ့...
ဒါေပမယ့္ တခုေတာ့ရွိတယ္.. အစြဲအလန္းႀကီးတယ္...
ဒါနဲ႔ ဆရာမ က်ေနာ္က အရမ္းေမ့တတ္တယ္
အစဲြအလန္းနဲ႔ ေမ့တတ္တာနဲ႔ ဘယ္လုိကြာလည္း...
ခင္တဲ့
ျပည့္စုံ (ေ၀ါသားေလး)
devil>> လာဖတ္တာ ေက်းဇူးေနာ္။ စာၾကီးေပၾကီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေ၀ဖန္ေပးတာကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။ ေနာက္လည္း လာေ၀ဖန္ပါ။
ၾၾကယ္ေလး>>ဟုတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၾကယ္ေလး ေမ့မွာစိုးလို႔ ၾကယ္ေလး အိမ္မွာ လာလာျပီး ေျခရာခ်န္ရတာ။ :P
ကိုျပည့္စံု>> တပည့္ေလးေရ မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာ ရွိျပီးသားအရာ (က်က္စာ)ေတြကို ျပန္မေႏြးနိုင္တဲ့အခါ ေမ့တတ္တယ္။ အသစ္သစ္ေတြ အျမဲ၀င္ေနတာကိုး။ အသစ္ကို မွတ္ဖို႔အတြက္ ခဏေမ့သြားတဲ့ မွတ္ဥာဏ္ကို ျပန္မေႏြးရင္ သူကတကယ္ေမ့သြားနိုင္တယ္။
အစြဲအလမ္းၾကီးတယ္ဆိုတဲ့ လူေတြက ဘာလို႔ အစဲြအလမ္းၾကီးသြားရလဲဆိုေတာ့ သူက(ဘယ္သူမွ မခိုင္းပဲ)မၾကာခဏ ျပန္ျပန္ေႏြး. အဲ ျပန္ျပန္ေတြးေနတာဆိုေတာ့ ေမ့ဖို႔ အခ်ိန္မရေတာ့ဘူးေလ။ အခုလည္း ကိုျပည့္စံုရဲ့ ဇူလိုင္၁၀-ရက္ေန႔ဖြားခ်စ္သူေလးကို ကိုျပည့္စံုက အမွတ္တရ ပို႔စ္ေလး ေရးျပီး မေမ့မေလ်ာ့ေၾကာင္း အစဲြအလမ္းၾကိးပါေၾကာင္း ေဖာ္ျပေပးတယ္မဟုတ္လား။ ေနရာတိုင္းမဟုတ္ေပမဲ့ ဒိလိုေနရာမ်ိဳးမွာ အစဲြအလမ္းၾကီးတာေကာင္းပါတယ္။ လသာညလည္း အစဲြအလမ္းၾကီးတတ္တယ္။ အခုထိ ကၽြန္မကိုကိုနဲ႔ စေတြ႔တဲ့ေန၊သူဘာေျပာခဲ့သလဲဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ဘူး။ ဘယ္ေမ့မလဲ အျမဲ ဒါပဲေတြးေနျဖစ္တာေလ။ဟားဟား။ႏွစ္ေယာက္ဆံုရင္ ဘယ္သူက ပိုမွတ္မိလဲ ျပိဳင္ေနၾက။ဒီေတာ့ ေမ့လို႔ကိုမျဖစ္ဘူးေလ။ ကိုျပည့္စံုလည္း အစဲြအလမ္းၾကိးသူဆိုေတာ့ ေသခ်ာေပါက္နိုင္မွာ ေသခ်ာတယ္။
အစားအေသာက္ကို အစဲြအလမ္းၾကီးတာက်ေတာ့ ဒါကေတာ့ လူတကိုယ္အၾကိဳက္တမ်ိဳးဆိုေတာ့ ေရာဂါရမယ့္အစားအေသာက္ကို အစဲြအလမ္းၾကိးတာကလဲြရင္ ဒါလည္း မဆိုးပါဘူး။
ဟားဟား ေတြးမိတာေတြ ေလွ်ာက္ေရးမိသြားျပီ။ အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ အစဲြအလမ္းၾကီးတာ ေကာင္းပါတယ္လို႔။ ခင္မင္စြာျဖင့္
ေက်းဇူးပါ ဆရာမ
အခ်ိန္တုိင္းေပါ့...
တခါတေလ သတိမရခ်င္တာေတြပါ သတိရရလာတာဗ်...
ဟဲဟဲ အရင္က ဇာတ္လမ္းေတြမဟုတ္ဘူး အရင္ကဇာတ္လမ္းက ဟန္ထြန္း က်ေနာ္ဟုတ္ဘူး..
အစြဲအလန္းႀကီးလားေတာ့မသိဘုူး..
ခံစားမႈေတြ ကဗ်ာေတြျဖစ္ကုန္ေရာ မဟုတ္တာေတြေရာ မမွန္တာေတြေရာ... ဟဲဟဲ..
ဒါေပမယ့္ဗ်ာ...
တခါတေလ ထိတယ္ဗ်.. စြဲလန္းမႈေတြက ကိုယ့္ကုိ ျပန္ၿပီးေ၀ဒနာျပန္ေပးတယ္ေနာ္....
အေမွာင္ေတြကုိ လမ္းျပေပးတဲ့ ဆရာမ လသာညေလးေရ ...
ေက်းဂ်ဴး ကမာၻဆုိင္ေရာ
ခင္တဲ့
ျပည့္စုံ (ေ၀ါသားေလး)
Post a Comment